نمی توانم هدفت را از آفرینش کلمه بفهمم.

بعضی حرفها را تنقيه شان می کنم تا بفهمند.

       يا حرفهای نزده ام را زده می کنند.

               يا حرفهايی را که سرشان فرياد می زنم را باور نمی کنند.

                 بعد نوبت آنهاست. مزخرفاتشان را مدام غرغره می کنند : ((عشق بدون دليل ممکن است اما نفرت هرگز.))بعد هم سر تکان دادن.بهترين پايان برای اين جمله.برای اين شاهکار انتزاعی.

        بعد همان آرزوی هميشگی که ای کاش گوشها هم پلک داشتند.تا هر وقت نمی خواستی نمی شنيدی.

 

      پی نوشت:اگه غلط املايی داره چشم بپوشيد.اين روزها روزهای خوبی نيست